reAKTOR to studencka grupa teatralna powstała w 2007 roku przy Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego. W swoim programie artystycznym zespół realizuje skierowane do zróżnicowanej publiczności spektakle o rozmaitej tematyce. Ze względu na profil studiów na początku swojej kariery teatralnej, reAKTORZY wystawiali przedstawienia dla dzieci. Można by tu wymienić Calineczkę i sztukę pt. Nibylandia. Jednak niedługo potem, wraz z rozwojem warsztatu aktorskiego, podjęli problemy bardzo współczesne i kontrowersyjne. Miało to ogromny wpływ na podejście zespołu do teatru, nastąpiła redefinicja tego pojęcia. Teatr przekształcił się w powierzchnię do projekcji własnych myśli, przeżyć i wątpliwości. Wraz z Buhajem scena reAKTORA zmieniła dekoracje, ale co ważniejsze stała się bardziej otwarta na problemy młodego człowieka, takie jak seks i zawiłe koligacje damsko-męskie, również te zawodowe. Celem zespołu nie jest brutalne szokowanie, a raczej oswajanie widza z własną, indywidualnie pojmowaną rzeczywistością, poruszanie odbiorcy do głębszych refleksji. To istotnie wyjaśnia dlaczego też kolejne przedstawienie – Prostytutki (nie) kochają – znalazło tak szerokie grono widzów.     

Chwytliwe tytuły i aktualna tematyka to nie jedyne zabiegi, dzięki którym reAKTORZY znajdują sobie coraz więcej fanów. Sukces zawdzięczają także obrazowi i to nie tylko temu wizualizowanemu na scenie, ale również intrygującej fotografii plakatu. Na zwiastunowych zdjęciach ich spektakli widzimy zasłonięte rękami nagie piersi, rozdzielone materiałem krawata, odsłonięte plecy mężczyzny, w które drapieżnie wciska się kobieca dłoń czy też zamyślone twarze dziewczyny i chłopaka. Obok ujęć wykonanych na potrzeby spektakli, formacja reAKTOR podjęła się odkrywania sztuki fotografowania poprzez organizację konkursu  pt. Sztuka w obiektywie, którego rozstrzygnięcie miało miejsce 17 listopada 2009 roku. Rok 2010 rozpoczęli od premiery sztuki Prostytutki (nie) kochają – historia jednej (nie)znajomości, a następna w kolejce jest Reaktancja. To eksperyment teatralny zamknięty w laboratorium indywidualności, gdzie badaczem i obserwatorem jest widz, a dziejące się na jego oczach mechanizmy życia społecznego to przejawy konformizmu ludzkiego.         

Teatr to dla nich zajęcie, którym wypełniają swój czas poza uczelnią i pracą. Każda osoba patrzy na sztukę trochę z innej perspektywy, ale celem wszystkich członków tej formacji jest tworzenie czegoś własnego i niepowtarzalnego. Scenariusze to ich indywidualne pomysły, niekiedy doświadczenia, które później znajdują swoje odzwierciedlenie w postaci spektaklu. reAKTOR ciągle doskonali się i jest otwarty na nowe zadania, by być może kiedyś osiągnąć status profesjonalnej grupy teatralnej.   

Życzymy im wytrwałości i szczęścia na tej drodze!     

A oto oni. Sami o sobie:

Beata Bronowicka, 24 lata, studentka pedagogiki i słuchaczka studium aktorskiego ROE. Założyłam i prowadzę SFT reAKTOR, a co za tym idzie, cała czarna robota jest na moich rękach;-). Poza załatwianiem wszystkich formalności, zajmowaniem się stroną organizacyjną i promocyjną reAKTORA, również gram w wystawianych przez nas sztukach oraz piszę scenariusze i reżyseruję niektóre przedsięwzięcia. Jestem osobą, która nie może się nudzić, muszę mieć zawsze pełne ręce roboty, i pomimo tego, że często się mam wszystkiego dosyć to nie zamieniłabym mojego życia na inne i moich obowiązków nie oddałabym nikomu;-). Robię to, co kocham i wydaje mi się, że robię to w miarę dobrze – na pewno dążę do tego, aby być jeszcze lepsza, bardziej efektywna i aby za pomocą mojej pracy i ciężkiej pracy całego zespołu stworzyć z reAKTORA jeden z filarów wrocławskiej sceny artystycznej.

Coś o mnie:
„Najpiękniejsza część życia ludzkiego to, małe, bezimienne i zapomniane akty dobroci i miłości”. („Ktoś tam”)

Izabela Popek
Do życia potrzebna jest mi adrenalina i przyjaźń. Uwielbiam poznawać nowych ludzi, tańczyć i śmiać się, w życiu szukam ciekawych wyzwań. Moim największym marzeniem jest nurkować z rekinami. Sensem życia dla mnie jest mój sześcioletni syn i wspaniały mąż. Najbardziej nie lubię obłudy i fałszu. Nie rozumiem na tym świecie pojęcia „zawiść, zazdrość” i chyba nie chcę go nigdy ani zrozumieć ani poczuć. Jestem osobą energiczną i konsekwentną, zawsze staram się najlepiej, jak potrafię ukończyć powierzone mi zadanie. Myślę, że można na mnie liczyć, jeśli tylko jest się ze mną szczerym, bo to jedna z najpiękniejszych cech ludzkich, tak bardzo ostatnio zepchnięta przez wielu na ostatni plan. Tak naprawdę nadal mam w sobie coś z małego dziecka, które nigdy nie przestało marzyć...

Moje motto: „Carpe diem”

Kamil – choć z Głuchołaz z reAKTOREM trzyma;-). Teatr jest jego wielką pasją, co widać na scenie. Zachwyca swoją grą, zdolnościami, mimo tak młodego wieku umie się odnaleźć w każdej roli, sytuacji i nastroju scenicznym. Zadebiutował w reAKTORZE w sztuce Buhaj, czyli kobietom z zachwytu pękają staniki, również grał główną rolę Edwarda w Prostytutki (nie) kochają. Historia jednej (nie) znajomości.  Wszyscy trzymamy za niego kciuki, gdy będzie zdawał do szkoły aktorskiej – przyszłość polskiej sceny teatralnej!!!!

Karola, od samego początku jest w reAKTORZE i wspiera go we wszystkich działaniach. Studentka pedagogiki i psychologii na Uniwersytecie Wrocławskim, pełna optymizmu, radości i spontaniczności. Uwielbia podróże! A najbardziej autostopem;-), zawsze zabiegana i zapracowana, ale znajduje czas na rozwijanie swoich zainteresowań i pasji.

Kasia Rudnik – z uwagi na większą ilość „Kaś” w grupie przezywana „Rudą”. Oprócz teatru lubi taniec, grę na gitarze, wiatr w żaglach i bierki podwodne. Często plecie bez sensu lub deklamuje teksty z bajek, filmów czy kabaretów. Grupa wmawia jej, że ma „kowbojski” chód, ale to tylko domysły…bardziej zastanawiające jest bieganie bez butów na próbach, co według niej jest po prostu wygodne. Podsumowując – kolejne indywiduum.

Katarzyna Janiszewska – studentka III roku psychologii na UWr. W latach 2007–2008 kształciła się we Wrocławskim Studio Aktorskim. Zadebiutowała w reAKTORskim teatrze sztuką Buhaj, czyli kobietom z zachwytu pękają staniki. Od dwóch lat występuje również na deskach Wrocławskiego Teatru Współczesnego w spektaklu Np. Majakowski w reżyserii Krystyny Meissner. Współpracowała także z kabaretem PanEle Podłogowe.