Pomylony klucz: koniec wieczoru. Potem
szukanie latarki, odnajdywanie
domu, sylwetka w oknie. Wszystko nierealne,
choć przecież nadal można określać:

Prudnik, moja ulica, mój samochód, dwudziesta trzecia
czterdzieści pięć. Dziś chciałem wyjechać, sprawdzić się
w roli uciekiniera. Udawałem, że żegnam to miasto,
mówiłem mu po cichu: trafiłeś na nie tego

poetę. I o dziwo, we wszystkich przeklętych
miejscach czułem się obco, na każdym rogu stał
brodaty starzec i cedził przez zęby: to dla twojego dobra.
Wszystko będzie realne, jeśli zostaniesz, jeśli

zapomnisz.